Verbondenheid, dat is één van mijn kernwaardes. Zo formeel, wetenschappelijk, zegt u? Welja, na een jaar waarin het gevoel had levend te worden opgegeten door dingen die geen tanden zouden mogen hebben, ben ik op de rem gaan staan. En omdat ik niet nog eens zin had om tussen de kiezen van een dood organisme te eindigen, ben ik voor mezelf gaan uitmaken welke dingen mij energie geven en welke mij energie kosten. Mij meer focussen op dingen die mij goed doen voelen en het beperken van dingen die mij meer energie kosten dan opleveren is een beetje een tweede natuur geworden. Mijn totumnaam is niet voor niets onverbeterlijke forel. (Een forel zou niet de moeite doen op een vis te jagen als hij weet dat hij meer energie zal verliezen in de jacht dan het oppeuzelen hem zal opleveren. Ik heb trouwens altijd op de chiro gezeten en had in plaats van een totumnaam gewoon een superwijs paar beenwarmers over mijn oude puma’s aan (verzoek van mij en mijn beenwarmers in een chirorok zijn op verzoek verkrijgbaar). Maar kijk, ik werd op latere leeftijd geadopteerd door een scoutsmeisje en kreeg een officieuze totemnaam toegekend. Ik had gehoopt op iets sexy zoals lachende gazelle of dansende clownvis, maar bon. Het is wat het is en het is mij op het lijf geschreven. Joey, 31 jaar, mama van 3, vrouw van Fem en gek op onverbeterlijke forellen. Aangenaam!) Ik ga dus helemaal voor verbondenheid, voor mensen en zaken die tot mijn verbeelding spreken, die mij warm maken. Dat geeft mij energie. Zoals het een goede forel betaamt. 

Nauwkeurige lezers hebben kunnen afleiden dat lachen en dansen mij ook energie geven.  (Ik zie ook graag gazelles en clownvisjes weten de nauwkeurige lezers, maar dat geheel terzijde.) Femke en ik hebben jaren dansles gevolgd samen. En veel gelachen. Dat laatste doen wij nog trouwens. Zij leidde officieel, ik officieus. Tijdens het dansen wel te verstaan. Disco, swing, salsa, wals, tango, noem maar op. Toen we eindelijk aan de samba kwamen, zijn we moeten stoppen omdat het niet evident was om elke week een babysit te vinden voor de kindjes en Femke haar rare werkuren niet zo gemakkelijk te combineren zijn met nachtgebraak. Helaas, pindakaas. Ik keek net zo uit naar de samba. Ookal baal ik nog telkens ik er eentje hoor, geeft dat samba-beatje mij nog steeds energie. Ik heb dan zin om mijn vrouw bij hand pakken, door het huis dansen en lachen. (Zie, daar is dat officieus leiderschap weer.)

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: omdat verbondenheid zo belangrijk is in onze samenleving, in mijn living en in mijn hart. Omdat je af en toe eens met je sambaballen moet shaken. En omdat de combinatie altijd een goed idee is:

PS. Ik zie ze op 24 maart in het sportpaleis!

Advertenties