Nu de kinderen wat ouder worden, krijgen wij ook weer ruimte én energie om erop uit te trekken. Na ons weekje New York, hebben we ineens nieuwe plannen gemaakt. Ondertussen zijn we erdoor, de heilige drie: De 3 concertdates, mijn vrouw en ik, alleen, zonder mijn kinderen (Op de dubbeldate voor Bruno Mars na, wel te verstaan). Heerlijk was het. Ik heb er zo geweldig van genoten en geweldig veel energie uitgehaald (al zal dat morgen wanneer de vermoeidheid na de korte nacht toeslaat niet zo lijken. Denk eraan: ik voel me beter dan ik eruit zie.

Op 24 maart gingen we naar Emeli Sandé in de Lotto Arena. Wauw, wat een vrouw. Ik had sowieso wel een fijn concert verwacht, maar het overtrof echt alle verwachtingen. Ze was krachtig en glashelder en de sfeer zal gewoon helemaal goed. Het was zo één van die schoonheden die je overvalt. Zoals een zonsopgang als de dauw nog boven de velden hangt.

IMG_3223
Op 28 maart gingen we naar Bruno Mars in het Sportpaleis. Oh mijn God, wat was dat? Ik dacht even dat het Sportpaleis zou instorten. Ik heb nog nooit, maar dan ook nog nooit zoveel animo gezien op een concert. Het geluid was een kleine ramp, maar dat nam niet weg dat er gefeest is zoals nooit tevoren. Ik voelde me even weer een Joepie-lezende tiener. Confession.

IMG_3224
Gisteren 5 april was het dan aan Ed Sheeran. Eindelijk! Naar dit concert heb ik het meest uitgekeken. Ik ben helemaal weg van zijn nieuwe CD (net als zijn oude CD’s trouwens) en heb hem al eens zien schitteren op Werchter. Het was vechten voor de tickets, zoals bij Adele, de ene wifi-verbinding tegen de andere. Survival of the fittest. En mijn wachten/vechten werd beloond. Het was zo één van die concerten die in het nagenieten nog beter worden dan op het moment zelf. Helemaal wild ben ik ervan.

IMG_3225

Ik ben vanmorgen wakker geworden met hetzelfde gevoel dat ik had toen ik thuiskwam van New York. Ik wil meer. Om de één of andere onaanwijsbare reden heeft die stad mij gevat en is die drang om terug te gaan onder mijn vel gekropen. Zo diep dat mijn botten ervan doordrenkt zijn. Net als mijn dromen. Dan word ik wakker met visioenen van een ontspannen weekend onder de Amerikaanse zon, in het park, met een boek in mijn handen te midden van al dat bruisende leven. Het zal helaas niet meer lukken in 2017. De tweede fase van onze verbouwingen vragen veel tijd en spaarcenten, zodat luxereizen niet meteen aan de orde zullen zijn.
Maar ik leef op hoop. Op zo’n diepgeworteld gevoel dat het zo moet en zal zijn. Alsof hij mijn melancholie van deze ochtend en mijn New York-craving kon voorspellen sloot Ed Sheeran gisteren af met ‘See you next year’. Ik hoop het.

oktober 2016 new york halloween 792.JPG

Advertenties