’t Is stiiiiiil aan de overkant, hoor ik je denken. Het is net luuuuuuid aan de overkant, ik kom er gewoon niet over vertellen. Tijdsdruk. Ik pleit schuldig aan deze moderne ziekte. Mijn welgemeende excuses! En hieronder maak ik het goed met een update. (Hoop ik.)

Gehammer, gezaag (ik ben het niet), geboor, gevloek (ben ik wel). Je raadt het goed, het verbouwseizoen is weer aangebroken. Sinds begin mei zitten onze gedachten, onze tijd en dus ook energie in fase 2 van de verbouwingen. De laatste fase. Fluitje van een cent, dacht ik. In tegenstelling tot 2 jaar geleden, tijdens fase 1, zijn we niet blijven thuis wonen. Heb ik eventjes onderschat wat met 5 leven in een caravan tijdens een hittegolf of twee met een mens doet. En dat voortdurend verhuizen en uit een zak leven. Of hoe heimwee onzichtbaar drukt op de schouders van zijn slachtoffers.

Ik zou volgens mij echt overal op de wereld kunnen leven. Ik ben niet honkvast. Maar ik heb ontdekt dat ik het wel heel belangrijk vind om te kunnen thuis komen, ergens waar niet alleen mijn spullen kunnen rusten, maar ook dat grote brein van me.
Ik ben plots al Lie haar truitjes kwijt. Ik ben vorige week 3 keer op een dag naar de winkel geweest om dan nog de rijst en de appelmoes te vergeten, waardoor het braadkip met spaghettisprieten is geworden. Om je maar enkele voorbeelden te geven van La Vie en Joey ten tijde van heimwee. Ik voel me echt helemaal verloren nu ik de hele tijd op ‘reis’ ben geweest. Ik kan zelfs niet uitleggen hoe ik als volwassene zo heb afgezien van heimwee, terwijl ik – zelfs met al mijn getsjok in mijn jonge jaren – nooit eerder last heb gehad van heimwee.  Echt iets heel diepgeworteld.

IMG_20170702_181954_424

Maar ik heb ook alweer veel bijgeleerd. Ik heb geleerd dat je de blauwe en de bruine draad van een elektriciteitsdraad elkaar niet mag laten raken als de stroom opstaat. Ik heb geleerd dat er slechtere dingen zijn dan braadkip en spaghettisprieten. Ik heb geleerd dat een gasvuur heel waar is als het buiten 36 graden is. Ik heb geleerd lampen en spots te installeren. Ik heb geleerd dat mijn vrouw badass is. Ik heb geleerd dat we vooral op onszelf moeten rekenen. Ik heb geleerd dat we met twee zoveel aankunnen. Ik heb geleerd dat ik fantastische buren, vrienden, familie en collega’s heb. En ik heb weer eens gevoeld dat ik zo gelukkig ben met mijn leven, dat ik geweldig ongelukkig word als ik het moet missen. Schoon, toch? Ouder, wijzer en een bouwwerf rijker. En dat op 2 maanden tijd. Alsjeblieft.

Enfin. Morgen is het eindelijk zover! We gaan weer naar huis. We staan allesbehalve waar we hadden willen staan. Er moet nog verder gevloerd worden, de binnendeuren en plinten moeten nog gehangen worden, de kasten en bedden geïnstalleerd, de keuken afgewerkt en de badkamer geverfd. Eigenlijk komen we morgen thuis in en ongepland onaf huis dat letterlijk helemaal leeg zal zijn. Maar we kunnen er ons niet meer druk in maken: eindelijk weer naar huis! Al de rest volgt wel. Met tijd en boterhammen.

Echt waar. No place like home.

Advertenties